Het mooiste is als leerlingen door jou geïnspireerd raken. Ik heb inmiddels leerlingen die zelf de lerarenopleiding zijn gaan doen en zeggen dat ik ze dat zetje heb gegeven. Dat is een full-circle moment. Dat blijft speciaal.

Waarom heb je voor het onderwijs gekozen?

“Dat is eigenlijk een grappig verhaal. Ik wilde eerst rechten studeren en Chinees erbij leren, dat had ik allemaal uitgedacht. Maar toen ontstond er een misverstand: de moeder van een vriendin dacht dat ik het onderwijs in wilde, terwijl ik dat zelf nog nooit hardop had uitgesproken. Mijn moeder zei meteen: ‘Nee joh, dat gaat ze echt niet doen!’ Maar toen ben ik daar toch over gaan nadenken. En toen stelde ik mezelf de belangrijkste vraag van mijn leven: waar zie ik mezelf over veertig jaar? In de rechtbank of voor de klas? Toen wist ik het meteen: voor de klas. Vanaf dat moment was het duidelijk.”

Wat maakt de Knip bijzonder voor jou?

“De Knip voelt als thuiskomen. Het is echt een warme school. Wat ik heel bijzonder vind, is dat veel collega’s hier vroeger zelf als leerling hebben gezeten. Ik ook. Dat zorgt voor een verbondenheid en een soort ‘Knip-gevoel’. We kennen elkaar, we helpen elkaar, en dat zie je ook terug in hoe we met de leerlingen omgaan. ‘Samen’ is echt een kernwoord hier.”

Wat vind je belangrijk in je werk als docent?

“Voor mij is het belangrijk dat elke leerling zich gezien voelt. Elke dag opnieuw. Of dat nu is met een simpele ‘goedemorgen’ bij de deur, een grapje tijdens de les, of even over de schouder meekijken. Soms is zo’n klein moment echt het verschil voor een leerling. En ja, natuurlijk wil ik ook dat ze Engels leren, maar nog belangrijker vind ik dat ze zichzelf kunnen zijn en zich veilig voelen.”

Hoe zou je de Knip in drie woorden omschrijven?

“Samen, uitdagend en uniek. We doen alles samen, de dagen zijn nooit hetzelfde en de sfeer maakt deze school echt bijzonder.”

Wat zou je zeggen tegen iemand die hier wil werken?

“Je moet het écht voor de leerlingen doen. Heb je passie voor het onderwijs en de ontwikkeling van leerlingen, ben je bevlogen en wil je een stapje extra zetten dan zit je hier helemaal op je plek.”

“Soms begint een leerling met de gedachte ‘ik kan dit niet’, maar door samen te oefenen en kleine stappen te zetten, lukt het uiteindelijk toch. Dat moment waarop ze zelf verrast zijn over wat ze kunnen, dát maakt mijn werk zo mooi.”

Hoe ben je in het onderwijs terecht gekomen?

“Ik ben hier acht jaar geleden begonnen, direct na mijn stage. Ik kreeg de kans om te blijven en die heb ik met beide handen aangegrepen. Sindsdien geef ik met veel plezier gymles aan onze leerlingen.”

Hoe ziet een gemiddelde werkdag eruit?

“Mijn dag begint meestal met een kop koffie en een praatje met collega’s. Daarna ga ik richting de gymzaal, vaak samen met de leerlingen. Mijn lessen duren 100 minuten, waardoor er veel ruimte is om actief bezig te zijn. Geen dag is hetzelfde, want elke klas vraagt om een andere aanpak. De leerlingen verschillen sterk in niveau, zowel motorisch als sociaal, dus ik pas de lessen altijd aan op wat zij nodig hebben. Dat maakt het uitdagend, maar vooral ook leuk.”

Wat maakt gymles op het Praktijkcollege anders dan op andere scholen?

“Hier draait het niet alleen om sport, maar vooral ook hoe je met elkaar omgaat. Regels tijdens een spel zijn belangrijk, maar het gaat vooral om respect, samenwerken en sociale vaardigheden. Dat maakt gymles hier breder dan alleen bewegen.” Bas Blom
Hoe word je ondersteund in je eigen ontwikkeling als docent?
“Er is een studiebudget beschikbaar voor cursussen en trainingen. Je kunt zelf bepalen waar je in wilt investeren, wat ik heel fijn vind. Je moet wel zelf initiatief nemen, maar je krijgt de ruimte om je te ontwikkelen op een manier die bij je past.”

Hoe zou je de sfeer binnen het team omschrijven?

“Heel goed. We zijn een klein team, waardoor we elkaar goed kennen en snel schakelen. Als je een moeilijke dag hebt, sta je er niet alleen voor. Er is altijd wel een collega die even met je meedenkt of je opvangt. Dat gevoel van samen maakt dit een fijne plek om te werken.”

Wat maakt het Praktijkcollege uniek als werkplek?

“De leerlingen. Zij maken het werk hier anders dan op andere scholen. Je moet een klik met ze hebben, anders past het misschien niet bij je. Maar als je die verbinding voelt, dan krijg je er zoveel voor terug.”

Welke eigenschappen maken iemand een goede match voor deze school?

“Rust, een beetje humor en sociaal zijn. Je moet de leerlingen begrijpen en met ze mee kunnen bewegen.”

“Van een leidinggevende functie in het bedrijfsleven naar voor de klas staan – die 34 ogen op me gericht – dat was even wennen. Maar nu kan ik me geen mooiere baan voorstellen.”

Hoe is jouw route naar het onderwijs verlopen?

“Ik heb jarenlang in het bedrijfsleven gewerkt, maar het idee om les te geven zat altijd al in mijn achterhoofd. Toch koos ik destijds voor een andere richting. Tot ik op mijn 50ste dacht: je moet niet je hele leven blijven dromen, maar je droom naleven. Toen heb ik de stap gezet naar het onderwijs, omdat ik jongeren enthousiast wilde maken voor techniek en mijn steentje wilde bijdragen aan de toekomst van het vak. Inmiddels werk ik hier al 3 jaar als PIE docent (produceren, installeren en techniek) en geef ik electrolessen aan de bovenbouw.”

Waarom heb je de keuze niet eerder gemaakt?

“Bij mijn vorige baan was het lastig om een opleiding te combineren met werk en stage, waardoor ik de overstap niet eerder kon maken. Op het Vakcollege kreeg ik de kans om fulltime aan de slag te gaan én mijn onderwijs-bevoegdheid te halen. Dat was precies wat ik nodig had. Nu kan ik dagelijks mijn passie voor techniek overbrengen op leerlingen en dat geeft enorm veel voldoening.”

Wat maakt het Vakcollege voor jou bijzonder?

“De leerlingen. Ze zijn eerlijk, direct en echte doeners. Het mooiste moment is wanneer ze iets voor elkaar krijgen waarvan ze niet dachten dat het zou lukken. Bijvoorbeeld als ze een motor aansluiten en het lampje gaat branden. Die trots op hun gezicht, dat is waarom ik dit werk doe.”

Wat maakt het Vakcollege een fijne plek om te werken?

“De vrijheid die we hier krijgen. Naast het docentschap ben ik bijvoorbeeld ook lid van de examencommissie en projectleider van Sterk Techniek Onderwijs (STO). Als ik op vrijdag geen lessen heb, dan mag ik thuis werken. Zeker in verband met de reistijd (86 kilometer enkele reis) is dat erg fijn. Daar ben ik erg dankbaar voor.”

Hoe zou je het Vakcollege in drie woorden omschrijven?

“Collegiaal, praktisch en betrokken. We werken hier samen, alles draait om de praktijk, en we hebben oog voor elkaar.”

Welke eigenschappen moet je hebben om hier goed te passen?

“Je moet een mensenmens zijn. Rustig, geduldig en iemand die echt oog heeft voor leerlingen. Daarnaast is praktijkervaring belangrijk, maar minstens zo belangrijk is dat je kunt begeleiden en motiveren.”

“Het zijn vaak de kleine momenten die het werk zo mooi maken.”

Waarom is het Carolus volgens jou een fijne school om te werken?

“Wat ik hier heel prettig vind, is dat de directie heel benaderbaar is. Je kunt altijd vragen stellen, sparren of iets bespreken. Ik heb hier nooit het gevoel dat mensen in een soort ivoren toren zitten waar je niet bij kunt. Daarnaast merk je dat collega’s er echt voor elkaar zijn. Of het nu binnen een sectie is, binnen het ondersteuningsteam of ergens anders in de school: als er iets speelt, staan mensen klaar om mee te denken. Dat maakt de sfeer heel prettig en zorgt ervoor dat je je hier echt thuis kunt voelen.”

Hoe ziet een gemiddelde werkdag er voor jou uit?

“Die is eigenlijk nooit hetzelfde. Natuurlijk heb ik een paar vaste momenten in de week; overleg met mijn ondersteuningsteam, met de directie en verschillende overleggen rondom ondersteuning. Maar daaromheen is elke dag anders. Ik heb gesprekken met ouders, overleg met externe partijen zoals het samenwerkingsverband of leerplicht, en tussendoor loopt er van alles: leerlingen, collega’s, e-mails… Het is heel divers. Dat maakt het werk ook juist zo leuk.”

Je werkt hier al dertig jaar. Hoe is dat zo gegroeid?

“Ik heb theologie gestudeerd en daarna ben ik voor de klas gaan staan. Uiteindelijk heb ik hier achttien jaar lesgegeven. In die jaren kwamen er steeds meer taken bij en werd ik ook leerlingbegeleider. Op een gegeven moment werd me gevraagd of ik coördinator wilde worden voor leerlingen die extra ondersteuning nodig hadden. Zo ben ik daar langzaam ingerold. Toen de functie van ondersteuningscoördinator vrijkwam, heb ik gesolliciteerd en zo ben ik op deze plek gekomen.”

Mis je het lesgeven soms?

“Soms mis ik het directe contact met leerlingen en het opbouwen van een band. Dat vang ik deels op doordat ik nog bij leerlingcasussen betrokken ben. Ik begeleid leerlingen niet één-op-één zoals de collega’s in het team dat doen, maar bij sommige trajecten ben ik wel intensief betrokken. Dat contact blijft waardevol.”

Wat zijn voor jou de momenten waarop je denkt: hier doe ik het voor?

“Dat zijn vaak geen grote, maar juist kleine momenten. Als ouders na een traject dankbaar zijn. Of als een leerling na een gesprek appt: ‘Fijn dat we hebben gesproken, hier kan ik verder mee.’ Dat zijn de momenten waarop je naar huis gaat en denkt: ja, dit maakt het werk zo mooi.”

Wat doet de school om nieuwe collega’s welkom te laten voelen?

“Je merkt hier meteen: iedereen is benaderbaar. Of je nu een vraag hebt voor een docent, iemand uit het ondersteuningsteam of de conciërges: iedereen helpt je op weg. Voor nieuwe docenten zijn er ook collega’s die extra begeleiden en we hebben intervisiemomenten. Je staat er dus niet alleen voor. Dat maakt starten echt makkelijker.”

Hoe zit het met je eigen ontwikkeling binnen de school?

“Wat ik hier sterk vind, is dat er echt wordt gekeken naar wat jij wil. In gesprekken komt altijd de vraag terug: zit je nog op je plek of wil je je verder ontwikkelen? Wil je een opleiding volgen of je verdiepen in een bepaalde richting, dan wordt er meegedacht hoe dat mogelijk kan worden gemaakt. Soms via een opleiding of lerarenbeurs, soms intern. Die ruimte is er.”